Mijn kinderen willen een konijn. Ik hou niet van het huisdier, in welke vorm dan ook. Soms verliest een vader en dus moet ik een hok bouwen. 
Op het toilet hangt een foto van Keith Richards, scheef in de lijst. Vergeeld na jaren hangen.
Thelonious Monk in the Blue Angel, juli 1963. Foto ergens op het net gevonden. Ik weet niet wie de fotograaf is. In mijn hoofd hoor ik Monk spelen.
Zoals hij daar groot en dreigend, met uitpuilende oogballen en met bloed besmeurde handen, wijdbeens in de deuropening van het trappenhuis stond, deed hij mij denken aan de blinde, woedende Oedipus.
Harry twijfelt. Het is bijna vaderdag en zijn vader verwacht wat. Vorig jaar was het nog een mooie doos sigaren, het jaar daarvoor badstofsokken, tien paar. Maar wat moet Harry dit jaar kopen? Hij mag niet in herhaling vallen, in zijn achterhoofd hoort hij de steken onder water van zijn vader al. Geen sigaren, geen sokken. Maar wat dan?
De wind brengt altijd wat, vandaag is het zand uit de Sahara. Op de auto ligt een dun laagje dat de lak aardig bijkleurt. Ik ben nog nooit zo dicht bij de Sahara geweest als vandaag, ik hoef de voordeur maar open te doen en op de motorkap te gaan liggen om me in de woestijn te wanen.
Nadat gisteravond het laatste stuk vlees van de BBQ gehaald is, zoals altijd veel te veel gekocht, alles laten staan. De dingen gedaan die men in de avond doet - zie hieronder - om in de ochtend geconfronteerd te worden met een natgeregende BBQ en parasol. 
De eerste klaproos in de tuin staat in bloei. Er is geen bloem mooier dan de klaproos, al is het alleen al vanwege het feit dat zodra je een klaproos plukt, de bloem uit elkaar valt. De klaproos is eigenzinnig, hij laat zich niet kooien, of beter gezegd 'vazen'.
Gisteravond een laatste rondje zappen voor het slapen gaan. Ik val midden in Festival Express, weet niet hoelang de film al bezig is. Janis Joplin zingt de longen uit haar lijf en ik ben meteen weer verkocht.
De autoradio staat standaard op radio 2, het zal de leeftijd wel zijn. Een heel enkele keer mag het ding een kwartiertje op radio 1, maar vandaag niet, vandaag bleef het bij radio 2. 
Harry weet het ook even niet meer. Claire zou vijfendertig minuten geleden thuis moeten komen, maar ze is er nog niet. Ze belt ook niet, er zou toch niks gebeurd zijn?
Alles moet sneller. Een snellere computer met een snellere internetverbinding. Een snellere auto met een zwaardere motor en grotere uitlaat met meer geluid. Een gestroomlijnde step, afzetten met een krachtiger been. Kokend water in drie seconden. De electrische puntenslijper. De twintig pagina's per minuut spugende kleurenprinter. Ieder kwartier een bus om in te stappen en naar de grote stad af te zakken. De magnetron. De beschrijfbare cd. Het luisterboek.
Harry krijgt de Midsomer murders dvds per post. Natuurlijk betaalt hij hier wel voor, maar het wordt automatisch van zijn rekening afgeschreven en dus merkt hij het niet zo. Harry heeft het liever over 'krijgen' en niet over 'kopen', liegen is soms best aangenaam.
De frustratie ontstaat wanneer de autoradio dat ene nummer uitbraakt terwijl ik net de parkeerplaats oprij en ik de contactsleutel moet omdraaien, met in het achterhoofd het milieu.
Harry eet een krakeling bij de koffie in grand café Van Galen. Harry heeft zich ziekgemeld, gehoest heeft hij aan de telefoon om na een wandeling door de Beklandse bossen koffie te kunnen drinken in grand café Van Galen. De krakeling is een extraatje, vlak voor de ober kwam om de bestelling op te nemen aan het verlanglijstje toegevoegd.
In 1996, twaalf jaar geleden, verscheen bij Island records Spirit van Willie Nelson. Het had ook 1896 kunnen zijn.
Harry rookt, maar dat mag niemand weten. De roker is verworden tot het uitschot van de maatschappij. Harry wordt niet graag gerekend tot het uitschot.
De nek is het langste onderdeel van het lichaam van een giraf. Toch heeft een giraf, net als een mens, maar zeven nekwervels.
De giraf is met zijn zes meter het grootste dier van de wereld.
De giraf is een vegetariër, de helft van de dag is hij bezig met het eten van blaadjes van bomen en struiken.
De tong van een giraf is zwart en ongeveer veertig centimeter lang.
Een giraf slaapt maar vier uur per etmaal, nooit langer dan 5 minuten achter elkaar. Meestal blijft de giraf staan als hij gaat slapen, alleen wanneer een giraf weet dat er geen gevaar dreigt, gaat hij liggen.
Men hoeft niet altijd aanwezig te zijn om onder de indruk te zijn. Men hoeft geen christen te zijn om onder de indruk te zijn van een speech van dominee Martin Luther King Jr.
Papa won't leave you, HenryHarry is een rare snuiter. Harry droomt van Nick Cave. Nick Cave die voor hem zingt, altijd hetzelfde liedje en altijd alleen het refrein. Papa won't leave you, Henry.
Henry wordt Harry in dat rare hoofd. Stiekem, niemand mag het weten.
Dromen zijn niet alleen voor de nacht.
Harry huilt, een beetje, als niemand kijkt.
Ik heb een zwakke plek. Een onverklaarbare zwakke plek voor zakmessen. Niet de Zwitserse messen met schroevendraaiers, zagen, kurkentrekkers, blikopeners, scharen en tandenstokers. Het mes, niet meer en niet minder. Een vitrinekast vol zakmessen kan ik lang naar staren voor ik besluit welk mes mee naar huis gaat.
De vorm, het houten handvat. Rostfrei onderaan het lemmet.
De zakmessen liggen in iedere kamer van het huis, in het handschoenenkastje van de auto, in de schuur. Ik gebruik zelden een zakmes. Soms klap ik er een open en staar ik er een kwartiertje naar. Af en toe schil ik een appeltje zonder dat ik echt zin heb in een appeltje.
Niet iedere afwijking is te verklaren.
Op de duim van mijn linker hand een litteken, -tig jaar geleden klapte een zakmes over mijn duim dicht en spleet de top in tweeën. Flauwgevallen van de pijn, niks van geleerd.
Voorpagina van de Volkskrant: De ijsbeer krijgt de status van beschermde diersoort in de VS (...) De reden is dat zijn leefgebied inkrimpt als gevolg van de opwarming van de aarde. Hoeveel ijsberen leven er in de VS?
De ijsbeer is een van de meest wrede dieren op aarde - daar wil je geen ruzie mee krijgen - en toch is de knuffelbaarheidsfactor van een ijsbeer erg hoog. Het ziet er fotootjes zo zacht en vriendelijk uit.
De kleine ijsbeer luisterend naar de naam Lars schuift regelmatig op de beeldbuis voorbij. In één van zijn avonturen komt hij terecht in de tropen. Hij is niet ongelukkig in de tropen, maar wil toch wel weer graag naar huis. Na een lange reis lukt hem dat ook. Het moet goed aflopen, het is voor kinderen.
Zouden de Amerikanen De kleine ijsbeer kennen?
Harry is gelukkig omdat hij nu al weet wat hij volgende week woensdag eet. Nasi van de afhaalchinees. Tijdens het wachten pilsje van de zaak en een beduimelde Telegraaf. Sambal bij en naar huis. Geen afwas. Het is niet moeilijk om gelukkig te zijn.
Autoradio in de ochtend, kunstenaar Robert Rausenberg is dood. Het gesprek over Rausenberg duurt nog geen drie minuten, daarna weer verder met ander nieuws. De kosten voor de kinderopvang worden vanavond in de Tweede Kamer besproken. De extra kosten moeten door de ouders opgehoest worden. PvdA wil dat de hoge inkomens meer eigen bijdrage betalen dan de lage inkomens. CDA wil dat de extra kosten door alle ouders - niet inkomensafhankelijk - worden betaald. VVD vindt dat PvdA het één en ander uit te leggen heeft. 
Amsterdam is de stad van duizendenéén mogelijkheden, dag en nacht draait de stad.
Ik ben in Amsterdam en ga naar de kinderboerderij. Kinderboerderij het Sloterpark. De beesten op de kinderboerderij zijn hier niet anders dan op andere kinderboerderijen. Schapen, pony's, konijnen, cavia's, koeien en geiten.
Maar ik ben wel in Amsterdam, de stad van duizendenéén mogelijkheden, en dus is er meer. Verscholen in het hokje van de ijsco's en het snoep zitten twee baardagamen, een roodwangschildpad en twee slangen.
Wie naar Amsterdam gaat moet zeker even naar kinderboerderij het Sloterpark, winkelen in de Kalverstraat kan altijd nog.
Met het zand tussen de tenen staren naar de zuidpier. IJmuiden aan zee, zoals het tegenwoordig op de borden heet, vroeger was het gewoon IJmuiden. Vroeger.
Over de Lange Nieuw, langs de moskee, de flats met de grauwe balkonnetjes & de kleuterschool waar mijn zus nog op heeft gezeten.
Wie niet verder kan gaat rechts, de weg door de duinen. Vanaf zes hoog door een verrekijker staren naar konijnen en boten. Hoe lang ben ik weg?
Auto parkeren, schoenen uit en sjouwen. Koelbox en kleden. Kijk jongens, daar is papa geboren. Doorlopen, niet omkijken. De zandvliegen springen bij iedere stap verschrikt op. Plekje zoeken, dichter bij het water.
Schelpen in de tas, vlieger in de lucht en de golven tot net onder de knie, al is het water nog wat koud. Vloedlijnwanderlaars met opgerolde pijpen, schoenen in de hand.
Geen vis. De zilte lucht is in de huid gekropen. Genoeg verleden voor een jaar gegeten.
