Beste Harry,
Waarom ik je schrijf is simpel, wie moet ik anders schrijven? Ik heb geen vrienden en al helemaal niks zinnigs te melden. Ik babbel maar wat met de pen om de tijd te verdrijven. Het is aangenaam, een beetje babbelen met de pen.
Als werkende man zul je weinig last of genot ondervinden van het weer, maar ik kan het niet laten om je toch even te melden dat het hier best aardig was vandaag. Lekker zonnetje, niet te heet en droog. Wat wil een poor lonesome cowboy nog meer?
Eigenlijk heb ik helemaal geen tijd om je te schrijven, ik moet nog een kliekje boerenkool van gisteren opwarmen zodat ik in iedergeval wel wat in mijn maag krijg. Goed eten, jongen, zeiden ze vroeger altijd.
In een bioscoopkrantje kwam ik de titel Papa, je buik komt over je broek. Ik hoef het artikel niet meer te lezen, voor mij ben jij die 'papa'.
Beste Harry, ik steek er nog een op, ik sla er nog een op je gezondheid achterover en dan ga ik maar eten.
Vanavond kruip ik achter de televisie, kan me niet schelen wat er op is, als het maar beweegt.
Of ik deze brief durf te posten, weet ik nog niet. Als je dit leest, is de angst overwonnen, overwin ik de angst niet, zul je, uiteraard, ook nooit van deze brief weten. Het zij zo.
Het ga je goed, Harry.
Groet,
je verstoten halfbroer
P.S.: Je bent me toch niet vergeten? Schrijf me terug, het adres (tot 15 juni, dan moet ik deze kamer uit) staat achter op de enveloppe.
P.P.S.: Schrijf me! Alsjeblieft?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten