Zoals hij daar groot en dreigend, met uitpuilende oogballen en met bloed besmeurde handen, wijdbeens in de deuropening van het trappenhuis stond, deed hij mij denken aan de blinde, woedende Oedipus.Zo begint het verhaal Wit was de kater van Roger van de Velde. Het staat in de bundel De knetterende schedels.
Roger van de Velde raakte na een derde maagoperatie verslaafd aan het pijnstillende middel palfium. Na het vervalsen van doktersbriefjes belandde hij in de gevangenis. Daar schreef hij in het geheim de verhalen uit o.a. De knetterende schedels. De verhalen moesten de gevangenis uit gesmokkeld worden. De palfium werd hem uiteindelijk fataal.
Uit het nawoord van Frans de Bruyn: Roger van de Velde stierf, zaterdag 30 mei 1970 in de vooravond, op een terras in de Antwerpse middenstad. De laatste dosis palfium velde hem als een eenzame temidden van de stadsdrukte.
Morgen is de man 38 jaar dood.
Nu, achtenderig jaar na de dood, is er nog reden genoeg om het werk van Roger van de Velde te lezen en te herlezen. Roger van de Velde behoort tot de beste schrijvers binnen het Nederlandse taalgebied van de twintigste eeuw. Het is een schande dat hij is vergeten.
Het verzameld werk, Recht op antwoord & al het andere proza, van Roger van de Velde bevat, inclusief een handvol brieven en een kort nawoord van Frans de Bruyn, iets meer dan achthonderd pagina's.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten