vogel

Er zit een vogel in de tuin, een bruin geval, niet zo klein, ik denk dat hij net in mijn handpalm past. Het beest ziet er een beetje verlopen uit, af en toe fladdert hij een beetje met zijn vleugels, alsof hij aan het oefenen is voor het grote werk.

Zo zit hij een kwartiertje in de zon. Dan vliegt hij op en net als ik me afwend omdat hij tegen het raam zal klappen, zwenkt hij weg om voorgoed te verdwijnen.

harry #22

Harry is vergeten te leven. Als iemand hem zou vragen wat hij de afgelopen twee, drie weken heeft gedaan, zou hij het niet weten zonder zijn agenda te raadplegen. 'Vegeteren' zou het beste antwoord zijn.

prikkie

Het boek Na Valentijn van Esther J. Ending afgelopen zaterdag op de kop getikt voor een 'prikkie'. Het is niet bijzonder goed geschreven, maar het dwingt tot uitlezen.
Al lezende bleef de hunkering naar de ontknoping in mijn achterhoofd hameren, zonder dat dit de overhand nam, zoals bijvoorbeeld bij het lezen van The Shining van Stephen King.
De ontknoping was een desillusie, de opgebouwde spanning sterker dan de ontlading.
Toch kan ik een ieder aanraden Na Valentijn te lezen, mijn mening is geen stuiver waard.

uitzondering

Tegen al mijn gewoontes in ben ik een paar dagen op vakantie geweest, net over de grens. Bovenstaande foto is gemaakt bij kasteel Bentheim in Bad Bentheim. Het is één van de iets meer dan vierhonderd foto's die gemaakt zijn.

mozarella

Mozarella wordt gemaakt van de melk van een waterbuffel. Met emmer en krukje de wei in. De waterbuffel tegenkomen. Dat is nog eens wat anders dan duiven melken.

beroemde blauwe regenjas

Memory is meant to fade, it is designed that way for a reason...

Leonard Cohen schreef de song Famous blue raincoat, Tori Amos maakte de song meer dan twintig jaar later zich eigen, de minder bekende youtube-helden gaven het beeld.

Memory is meant to fade, it is designed that way for a reason...

pakket

TNT post in een groot bedrijf, met duizenden mensen in dienst. Ik kan me echter niet voorstellen dat van die duizenden medewerkers er één is die net zo klantvriendelijk is als onze pakketbezorger. De man is een wandelend visitekaartje voor TNT post.
Een pakket ontvangen is altijd een 'feestje', maar het overhandigd krijgen door onze pakketbezorger, geeft het een extra dimensie. Als het toefje slagroom op de taart.
Het is altijd een tegenvaller als er een pakket komt op zijn vrije dag, de slagroom moet ik dan ontberen.

beter

Ik ben niet ziek, ik ben alleen nog niet beter gemeld.

Joseph Roulin

Gisteren bij de kringloopwinkel het boekje Joseph Roulin - de postbode van Van Gogh van Pierre Michon gekocht. Een dun boekje, om in één avond uit te lezen, wat ik gisteren dan ook heb gedaan.
Het valt tegen, het lijkt zo'n mooi gegeven, een boekje over Joseph Roulin, de postbode met de baard wiens gelaat op ieders netvlies ligt, maar waarvan niemand lijkt te weten wie het was. Alleen een naam en een baard.
Het boekje heeft mij niet wijzer gemaakt. Het lezen doodt de tijd, niet meer.
Blz. 8: We weten ook wat kleinigheden over zijn leven en als hij die onder zijn eigen gezicht in de langdradige noten in zeer geleerde boeken zou zien verschijnen, zou hij daar zeer verbaasd over zijn. We weten bij voorbeeld dat hij eind 1888 door de posterijen van Arles naar Marseille werd overgeplaatst, waarmee hij bevorderd werd op grond van zijn ijver of gedegradeerd op grond van zijn dronkenschap, dat is niet bekend
Misschien had Roulin wel zelf om overplaatsing gevraagd, was hij op Arles uitgekeken. Wie zal het zeggen.
Een mooie baard voor een schilder als Van Gogh om op het doek te vangen.

Buddingh' (herhaling)

Niets mooier dan de aantekeningen uit En in een mum is het avond ieder verband te ontnemen:

Alles hangt toch samen: nu ben ik, door de tweezet, weer bij Mallarmé beland! (blz. 232)

'Mies' voor 'drook' is inmiddels 'mieske' geworden. En 'beknozzeme' toch ook (weer) 'bezjoemene'. (blz. 118)

Twintig minuten later: de knoop toch maar doorgehakt en de negen delen telefonisch besteld. We zien wel weer. (blz. 246)

harry #21

Harry is nat, tot op het bot. Harry was net 'een stukje aan het wandelen', zoals zijn huisarts het noemt, omdat het goed voor hem is, op zijn leeftijd, enfin een stuk wandelen dus, toen het begon te stortregenen.

De eerste paar minuten vond Harry het verschrikkelijk, lopen in de regen, maar toen hij eenmaal geheel doorweekt was, vond hij het ook wel weer lekker.

Een beetje net als vroeger.

Vroeger moest Harry twaalf kilometer fietsen naar school. En 's middags weer twaalf kilometer terug, naar huis. Als het dan regende kwam hij doorweekt aan.

En altijd zat zijn moeder thuis te wachten met een vers kopje thee, altijd.

koffie

Mijn dochtertje heeft vandaag vrij van de peuterspeelzaal. Ik krijg een bakje koffie van haar, zelf gemaakt, een paarse plastic mok gevuld met lucht. Het smaakt goed.

Ze krijgt van mij een glas sap. Met een koekje.

Sopranos

Sinds gisteravond een uur of half twaalf kan ik zeggen dat ik alle afleveringen van the Sopranos heb gezien.

Ik zou een verhandeling kunnen afsteken over hoe geweldig de serie is, maar iedereen die dat wil weten, weet dat al, dus waarom zou ik?

Twee opmerkingen: ten eerste, het eind is goed, het beeld op zwart. Dit kunnen de makers alleen nog verprutsen door over een tijdje weer verder te gaan met de serie. Ten tweede: Silvio Dante, een karakter zó over the top neergezet dat het hylarisch wordt.

En nu?

Nu opnieuw beginnen, bij serie 1 aflevering 1.

Pluisje en Oortje

Zoals ik hier eerder schreef, mijn kinderen wilden een konijn. Afgelopen maandag was het dan zo ver. Eerst een hok, stro, voer, een voerbakje en een waterfles gekocht. Daarna in de stromende regen acht tegels van dertig bij dertig gekocht en, nadat ik een stuk gras had weggehaald, gelegd.
Rond half vijf met hoge snelheid naar de kinderboerderij gereden, daar hebben de kinderen allebei een konijn uitgezocht. De een heet Pluisje en de ander Oortje.
Eerlijkheidshalve moet ik er bij zeggen dat ik er zelf ook wel lol in heb.

Buddingh'

De dagboeken van dichter C. Buddingh' zijn nep, gefabriceerd met de toekomstige lezer in gedachten, zo heb ik al meerdere malen gelezen, o.a. bij Jeroen Brouwers, en daarom van geen enkele waarde.
Natuurlijk heeft Brouwers (en de rest) gelijk, en toch is het aangenaam lezen in de dagboeken van C. Buddingh'.
Af en toe koop ik een deeltje bij een kringloopwinkel of een antiquariaat voor een handvol stuivers, vorige week nog.
En in een mum is het avond heet het deel, het beslaat de jaren 1972 - 1974.
Het begint met Soms hoor je dingen, zie je dingen, vallen je dingen te binnen, waarvan je denkt: ja, interessant, moet ik opschrijven. Maar als je je pen al gepakt hebt, is er iets in je dat maakt, dat je het toch niet noteert.
En zo kabbelt het bijna driehonderd bladzijdes voort. Laat Buddingh' maar kabbelen.

Judocus Henricus Antonius van der Heijden

info

Musca domestica

Musca domestica, in de volksmond huisvlieg, in de geïrriteerde mond, die kl..-vlieg.
Ik word er gek van, een legertje van drie vliegen heeft het op mij voorzien. Ze zoemen rond mij kop, landen op mijn armen en handen om met hum kriebelpootjes de klapbeweging op te wekken.
Vliegen, ze zullen best een functie hebben in de evolutie - het grote geheel. Doodslaan doe ik dan ook niet zo snel, ik vang ze en zet ze netjes buiten.
Tegen beter weten in.

meer beesten: beesies.nl

verder dan verder

En vanochtend was het virus - een Trojandropper - terug. Het virus bleek niet alleen op de computer te zitten, maar ook op de digitale fotocamera.
Na het aansluiten van de camera op de computer is het gelijk weer mis, alle alarmbellen gaan meteen af.
Met dank aan de eerder opgedane ervaring en de mensen van de computerwinkel, is het probleem met een uurtje werk opgelost.
Alles is weer bij het oude oude, al heb ik nog wel de pest in.

Dock

Kijk naar de oude man op de foto, het kan ieders opa zijn. Een vriendelijke oude man. Eentje om ouderwetse moppen mee uit te wisselen.

Het is niet ieders opa, het is Dock Boggs, een briljant zanger en banjospeler. Meer rock 'n roll dan Lynyrd Skynyrd en Motörhead bij elkaar. Rock 'n roll is niet de looks, rock 'n roll is wat achter de stropdas verscholen gaat.

zwarte magie

Vandaag is de zwarte magie over het dorp gevallen als een verstikkende deken. Dat is natuurlijk overdreven, maar zo voelt het wel.
Het begon allemaal met de hoosbui, precies tijdens de vijf minuten dat ik naar buiten moest. Drijfnat kroop ik terug in de auto, als brildrager zag ik geen hand meer voor ogen, alleen druppels.
Tijdens de tweede bui, een uurtje of twee later, prijs ik mezelf gelukkig dat ik binnen ben. Dan slaat de bliksem in, nog geen honderd meter van waar ik sta. Twee huizen zijn geraakt, het duurt zeker tien minuten voor ik de brandweersirenes hoor.
Weer een uurtje later zit ik in de auto, twee kinderen op de achterbank wanneer, midden op een drukke weg, onder de motorkap het geluid van scheurend metaal komt. Motor uitzetten en de auto, toch bijna duizend kilo, in mijn eentje naar een parkeerplaats duwen, een stuk verderop.
Daarna de gebruikelijke routine: schelden, vloeken, tieren en de garage bellen.
Wanneer een monteur arriveert om de auto weg te slepen, blijkt er niks meer aan de hand met de auto, ik kan gewoon naar huis rijden.
Eigenlijk heb ik verdomd mazzel gehad. De bliksem is niet op mijn kop ingeslagen, de auto hoeft niet voor de vakantiegeldverslindende reparatie naar de garage. Het enige dat mij is overkomen is dat ik natgeregend ben en met de hoge temperaturen was dat best aangenaam.
De zwarte magie mag dan over het dorp gevallen zijn als een vertikkende deken, ik ben ontsnapt.

verder

Na gelazer met de computer, ben ik nu weer terug. Een Trojan probeerde systematisch mijn computer te slopen - en kwam een heel eind.
Na een uur of drie zoeken en puzzelen had ik eindelijk de Trojan weten te verwijderen, maar daar hield het nog niet mee op.
Het besturingssysteem op mijn computer bleek beschadigd, een uur of vier, vijf zoeken naar herstelmogelijkheden.
Toen bleek dat herstellen niet meer mogelijk was, zat er niets anders op dan zoveel mogelijk documenten proberen te redden - uurtje werk - om vervolgens de computer geheel opnieuw in te richten, wat héél veel werk is en ik niet alleen kan.
Nu, vijf dagen ná de ontdekking van de Trojan is het eindelijk voor mekaar en kan ik weer aan het werk.
Wat ik met de maker van deze Trojan - of welk computervirus dan ook - zou willen doen, durf ik niet te zeggen, maar veel goeds is het in ieder geval niet.