Vandaag is de zwarte magie over het dorp gevallen als een verstikkende deken. Dat is natuurlijk overdreven, maar zo voelt het wel.Het begon allemaal met de hoosbui, precies tijdens de vijf minuten dat ik naar buiten moest. Drijfnat kroop ik terug in de auto, als brildrager zag ik geen hand meer voor ogen, alleen druppels.
Tijdens de tweede bui, een uurtje of twee later, prijs ik mezelf gelukkig dat ik binnen ben. Dan slaat de bliksem in, nog geen honderd meter van waar ik sta. Twee huizen zijn geraakt, het duurt zeker tien minuten voor ik de brandweersirenes hoor.
Weer een uurtje later zit ik in de auto, twee kinderen op de achterbank wanneer, midden op een drukke weg, onder de motorkap het geluid van scheurend metaal komt. Motor uitzetten en de auto, toch bijna duizend kilo, in mijn eentje naar een parkeerplaats duwen, een stuk verderop.
Daarna de gebruikelijke routine: schelden, vloeken, tieren en de garage bellen.
Wanneer een monteur arriveert om de auto weg te slepen, blijkt er niks meer aan de hand met de auto, ik kan gewoon naar huis rijden.
Eigenlijk heb ik verdomd mazzel gehad. De bliksem is niet op mijn kop ingeslagen, de auto hoeft niet voor de vakantiegeldverslindende reparatie naar de garage. Het enige dat mij is overkomen is dat ik natgeregend ben en met de hoge temperaturen was dat best aangenaam.
De zwarte magie mag dan over het dorp gevallen zijn als een vertikkende deken, ik ben ontsnapt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten