Harry gaat vandaag de eendjes voeren. Hij heeft een paar sneedjes oud brood in een plastic tasje, in zijn binnenzak gestoken. Aan de kant van zijn hart.
Niet dat Harry zo dol is op eendjes voeren, maar ergens in zijn achterhoofd hamert het nog wel van vroeger: wie goed doet, die goed ontmoet, dat zei zijn moeder altijd. En aangezien er vanavond weer een trekking is van de loterij, kan het geen kwaad om eens goed te doen, dat verhoogt de winkansen, denkt Harry. Misschien heeft hij wel gelijk.
Aan de kant van de sloot blijft Harry staan, hij scheurt stukken van het oude brood en werpt die op het gras. Van alle kanten komen eenden aangesneld, de een nog brutaler dan de ander. Er is er zelfs eentje bij die naar de kwastjes op Harry's instappers pikt en als niemand kijkt, jaagt Harry het brutale beest weg met een schoppende beweging. Het beest deinst verschrikt terug, maar valt na de eerste schrik opnieuw aan en voor Harry zich goed en wel heeft kunnen herstellen heeft het brutale beest gezelschap gekregen van nog twee, drie eenden die vechten om een hapje van de kwastjes.
Verschrikt loopt Harry weg met achter zich aan een handvol hongerige eenden. In zijn hand nog een stuk oud brood dat hij als een laatste daad van verzet naar de eenden smijt.
Het winnen van de loterij kan hij nu wel vergeten, klote eenden ook.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten