zondag

Het is zondag. Ik rook wat meer en ik doe wat minder. Ontbijt niet eerder dan een uur of tien. Ik moet nog een wasje draaien, maar waarom zou ik als het ook morgen kan. Er is nog nooit een mand vol vuile was weggelopen. Op het richeltje plank voor de boeken ligt een laagje stof, ik zou het kunnen wegvegen, ik zou ook één voor één de boeken uit de kast kunnen pakken en even doorbladeren. De kinderen kijken een filmpje, met open mond. Blijkbaar is het spannend. Ik neem nog een bakkie koffie. Gelukkig hoef ik er niet uit voor de hond, we hebben geen hond.
De hond is voor mij het tegenovergestellende van de consumptiemaatschappij. In de consumptiemaatschappij streeft men naar hebben, naar bezit. Ik wens geen hond te bezitten.
Zelfs het zonnetje begint er bij te schijnen. Naast mij ligt een open pak koeken met nog drie roomboter ovalen erin. Overblijfselen van het gesprek van gisteren.
Ik ken een vrouw die als kind, toen ze net kon lezen, alles las, zelfs de etiketten op de potten jam, bonen en augurken, de verpakkingen van de hagelslag en de rijst. Ik kan me voorstellen dat ze ook de verpakkingen las van koeken, van roomboter ovalen.
In de film Pat Garrett and Billy the kid zit een scene waarin Alias, gespeeld door Bob Dylan, gedwongen wordt om de etiketten van de blikken in een grote voorraadkast hardop te lezen. Daarvoor zet hij zijn bril op, als mijn geheugen mij niet te veel in de steek laat. Hilarische scene.
Zit er ook een hond in Pat Garrett and Billy the Kid? En een zondag?
In ieder geval geen roomboter ovalen, wel bonen.