aangenaam
De gordijnen dicht, de dag vergeten. De uren aangenaam laten wegzakken in het niet. Op tafel, hout met vier poten, meer is het niet, een glas.
jonger dan gisteren
het bloed uit haar dorre vingers
koud als vergeten koffie
druipt langs de lijnen van haar lijf
op het zeil - op haar tenen
geen nagel vergeten te geven
de lak, het beven van de kwast
en even is ze weer negen
koud als vergeten koffie
druipt langs de lijnen van haar lijf
op het zeil - op haar tenen
geen nagel vergeten te geven
de lak, het beven van de kwast
en even is ze weer negen
Jotie T'Hooft (1956 - 1977)
toerisme
We zagen de spraakwatervallen van Speed,
hangende tuinen, verre sterrebeelden
die toch nabijer dan medereizigers waren.
In een bus vol naasten bezochten we
en werden bezocht door nachtmerries,
visioenen van heiligen en engelen
zongen ons doof en we ontwaakten
in hotel Harmonie.
Twee spiegels, tegenover elkaar geplaatst
boden ons een oneindig perspektief.
En toch, dacht ik, er moet méér zijn.
- Jotie T'Hooft -
appeltaart
Men koopt een katronnen doos met aanwijzingen. Men schilt, volgens de aanwijzingen, een grote hoeveelheid appels. Men dient hierbij op te passen voor de vingers. Men maakt, volgens de aanwijzingen, het deeg. Men kneedt, rolt, vouwt en vult volgens aanwijzingen. Men bakt, aldus de aanwijzingen, datgene wat geschild, gesneden, gekneed, gerold, gevouwen en gevuld is in de, aldus de aanwijzingen, voorverwarmde oven gedurende de in de aanwijzingen voorgeschreven tijd.
Men eet.
Men eet.
harry #31
Harry grijpt zijn kans. Nu de dooi is begonnen, koopt Harry schaatsen, in de uitverkoop. En het mooiste is nog dat er nergens, voor geen enkele kassa rijen staan.
Even nog denkt Harry aan een handeltje, even overweegt hij de hele winkelvoorraad met veertig procent korting op te kopen om ze, bij de eerst volgende vorstperiode massaal op marktplaats te knallen. Maar dat idee zet hij snel aan de kant, hij staat al rood.
Kijk ze daar nu liggen, maagdelijk glanzende schaatsen, nog in de doos, nog nooit het ijs gezien, wachtend op de vorst, volgend jaar. Voor een prikkie mogen ze hier mooi liggen wezen, Harry is tevreden. Echte klapschaatsen. Het ijzer, de leren schoen. Ontroerend.
Even nog denkt Harry aan een handeltje, even overweegt hij de hele winkelvoorraad met veertig procent korting op te kopen om ze, bij de eerst volgende vorstperiode massaal op marktplaats te knallen. Maar dat idee zet hij snel aan de kant, hij staat al rood.
Kijk ze daar nu liggen, maagdelijk glanzende schaatsen, nog in de doos, nog nooit het ijs gezien, wachtend op de vorst, volgend jaar. Voor een prikkie mogen ze hier mooi liggen wezen, Harry is tevreden. Echte klapschaatsen. Het ijzer, de leren schoen. Ontroerend.
sneeuw
Ik heb de neiging om enorm te gaan lopen zeiken en zeuren over de sneeuw, de kou en de ijzel. Maar ja, da's dan ook weer zó voorspelbaar. Dus: joepie! sneeuw!
Abonneren op:
Posts (Atom)