De kinderen kijken naar SpongeBob, de kaassoufflé gele schreeuwlelijk met vierkante broek. Het zonnetje schijnt, de darmen rommelen. Het enige dat de postbode brengt, is een bankafschrift, en niet eens voor mij.
De overbuurman poetst de wieldoppen van zijn auto met een tandenborstel - ik weet het, dat klinkt ongeloofwaardig - maar dat is wel vaker zo met de waarheid.
Ik drink cola om de ingewanden tot rust te brengen, een uitstekend middeltje dat ik geleerd heb van een Afghaan.
Collega's praten over de eerste bloemen die de kopjes boven de aarde uitsteken, die competitie heb ik verloren, in mijn tuin is alles nog dor en teneergeslagen. Ik kan niet altijd winnen, al is dat soms moeilijk te accepteren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten