satori

Het verlangen naar rust terwijl er zoveel ligt te wachten, de gedachten die aankloppen avond naar avond. Ik moet schrijven roep ik iedere avond tegen de spiegel.
Harry is voor even uit mij verdwenen.
Altijd een tekort aan tijd. En toch slaap ik slecht, lig ik wakker.
Het vertrouwen in de buis heb ik al jaren geleden aan de wilgen gehangen. Ik moet te veel andere zaken regelen, doen, ik moet schrijven.
Niet hier, elders.
En lezen, wat gaat er boven lezen - schrijven.
Woorden.
Niemand kijkt nog naar de woorden, smijt ze alleen nog in het luchtledige van alledag. Woorden.
Waar haal ik de tijd vandaan? Ik word oud, ouder dan gisteren.
Niet dat het me ongelukkig maakt of anders maakt of verlegen met de situatie of...
Alleen.
Woorden, een kop vol.
De spieren in de handen willen ze er via een pen niet uitwringen. De gordijnen dicht, niemand mag me zien.
Ik ben niet wie ik ben, ik is een ander, om Rimbaud te parafraseren. Good old Rimbaud. Waar is Rimbaud, waar liggen zijn botten, zijn woorden te rusten na gedane arbeid?
Het schijnt tijd te zijn, als ik maar wist waarvoor het tijd is.
Vertel niemand dat ik er ben, ik verlang niet naar aandacht, vertel niemand dat ik mij schuil houd achter mijn toetsenbord, achter de woorden die mijn vingertoppen door te drukken nog moeten vormen.
vertel niet dat ik er ben.
ik ben er niet, nooit geweest.
De asbak is ooit leeg geweest. Leger dan de dag.
Het is allemaal herinnering, dit hier, nu, nooit geweest. Woorden. Herinnering.
Ik herinner mij de jonge dame die in het water sprong om naar haar moeder te zwemmen. De moeder was al jaren dood. De jonge dame dronken.
Waarom de donkere gedachten, nu, vandaag?
Er is geen reden, geen aanleiding om op dit pad uit te komen.
De wereld in slingeren wat hooguit vluchtig bekeken zal worden is nog altijd meer dan helemaal niet bekeken te worden.
Rust.
Nietzsche schreef ergens iets over straffen, dat zolang wetgeving geen rekening hield met de belevingwereld van de gestrafte straffen zinloos is. Wat is straf? Zijn we niet allemaal zondaars?
Alles is perspectief.
Vanuit mijn hutje bekeken is het centrum van de wereld dagreizen ver weg.
De handen staan krom, zó oud ben ik nog niet, maar de handen staan krom.
Alles moet op papier, iedere dag, het heilige papier. Niets mooiers dan het vullen van papier. Wilde gedachten. De dag moet vol met wilde gedachten.
Hoe noemde Kerouac dat ook al weer?
Satori - de schop in het oog.
De schop in het oog.
Is er iets anders dan satori, er zou niks anders moeten zijn dan satori.
In de auto luister ik, de weg glijdt gedachtenloos onder me weg. Vraag me niet waarnaar ik luister, kan het niet vertellen. Weet het niet, het maakt geen indruk, raakt me niet aan.
Het is goed.

Blogged with the Flock Browser