de leugen

Otto Snoeshaan heeft geen zoon en toch zegt hij Ja doe maar, is leuk voor mijn zoon, wanneer de dame achter de kassa, na het afrekenen van de boodschappen, vraagt of hij de voetbalplaatjes wil hebben.
Otto heeft zelf een boek om de plaatjes in te plakken en zijn boek is al bijna vol, hij hoeft er nog maar acht. Nog maar acht, maar het wordt wel steeds moeilijker.
Nou is er volgende week een ruilbeurs en Otto heeft er wel meer dan veertig dubbel, hij hoeft er nog maar acht. Nou alleen nog ergens een zoon vandaan halen en Otto kan naar de beurs, voor die laatste acht.
Nog maar acht. Een zoon. Nog maar acht.
Het blijft door Otto's hoofd spoken, nog maar acht.
Het boek moet vol, Otto slaapt er niet van. Even schiet het door zijn hoofd om een advertentie te plaatsen in de krant: dringend gezocht: leen-zoon, maar dat idee verwerpt hij gelijk weer, hoe gek moet je zijn om zo ver te zinken voor voetbalplaatjes? Nee, dat gaat zelfs Otto te ver. Maar gelijk zeurt het weer in zijn achterhoofd: nog acht.
Natuurlijk kan hij de gok wagen en nog wat onnodige boodschappen halen. Het beste is een tas vol blikken kippensoep want bij de kippensoep krijg je deze week extra plaatjes. Otto telt zijn geld en rekent, van zijn laatste geld kan hij nog zeventien blikken kippensoep halen. Zeventien blikken, dat levert twee zakjes plaatjes op, plus per twee blikken één extra zakje, dus tien zakjes plaatjes. Per zakje vier plaatjes, dat zijn veertig plaatjes.
Veertig plaatjes en de rest van de maand, nog tien dagen, alleen maar kippensoep eten.
Al blijft het een gok of de ontbrekende acht bij de veertig zitten, het is een optie.