Voor de Dappere...

Down the street the dogs are barkin'

And the day is a-gettin' dark.
As the night comes in a-fallin',
The dogs 'll lose their bark.

Voor mij op tafel ligt een oorbel, een zweerknopje dat niet uit mijn oor komt. De zeven gaten verdeelt over twee oren zijn dichtgegroeid, al jaren. Verder ligt er een pen met rode inkt, ongeordende stapels papier, een digitale camera en een pakje shag, naast de asbak.
Luisteren is moeilijker dan praten, zeker voor mij.
De buis schreeuwt over contact zoeken met de ander door een teletextpagina te bezoeken, ik zal wel oud worden, of wereldvreemd. Vanmiddag bij de koffie heb ik nog lopen opscheppen over lange haren, broeken vol bloemen en flanellen overhemden, de wazige blikken bevestigen eens te meer dat ik oud word, of wereldvreemd.
Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als nu, nu ik wereldvreemd ben, nu ik niet meer kan meepraten en voor me uit mompel over zaken die mij interesseren.
De buis hoort daar niet bij, na een kwartiertje kijken begin ik me al te vervelen, word ik opstandig en begin ik onzin te roepen.
Wereldvreemd ben ik alleen voor de ander. De ander die ik niet ben.
Ik is een ander aldus Rimbaud.